Bike Odyssey 2015

3 γνωστές φυσιογνωμίες

2 διαφορετικές ομάδες

2 διαφορετικοί αγώνες

1 διαδρομή...

Κάπως μπερδευτήκαν τα πράγματα, ας τα ξεκαθαρίσω.

Το Bike Odyssey είναι ένας αγώνας βουνού που διασχίζει την Πίνδο. Φέτος, από τα γνώριμα δικά μας μέρη, την Σμίξη τερμάτισε στην Αμφίκλεια. Η διάρκεια του αγώνα, είναι 8 ημέρες (8 days odyssey) αλλά έχεις την δυνατότητα να συμμετάσχεις στον αγώνα τις 3 τελευταίες ημέρες (3 days odyssey) ή ακόμα και την τελευταία των ημερών στο 1 day odyssey. Στα 2 πρώτα στάδια του αγώνα, λόγο του ότι οι αποστάσεις είναι μεγάλες και τα μέρη απομονωμένα και δυσπρόσιτα η συμμετοχή των αθλητών γίνεται σε ζευγάρια, το 1 day odyssey είναι σας όλους τους άλλους αγώνες και η συμμετοχή για τους "καινούργιους" είναι ατομική.

Ας πάρουμε λοιπόν τα πράγματα από την αρχή: 3 γνωστές φυσιογνωμίες:

J.P.                                   Ανδρέας                                Εγώ

2 διαφορετικές ομάδες: Ο Ανδρέας μαζί με έναν άλλο αθλητή και γω με τον J.P.

2 διαφορετικοί αγώνες: Αυτοί στον 8 ήμερο κι εμείς στον 3 ήμερο

1 διαδρομή: η διαδρομή του αγώνα.

Οι πρώτες 5 days του αγώνα παραμένουν μυστήριο, λίγα μπόρεσα να εκμαιεύσω από τον Ανδρέα (ξέρετε ο ελεύθερος χρόνος που διαθέτει για να μιλάει, ανάμεσα στα γεύματα, είναι ελάχιστός) το μόνο σίγουρο είναι ότι τα τοπία είναι ανεπανάληπτα και οι πρώτες μέρες είναι και οι πιο δύσκολες.
Το 3ήμερο είναι η δεύτερη χρονιά που το τρέχουμε, στην 3χρονη ζωή του αγώνα.

Εκκίνηση από Κρίκελο

Day 1

Η πρώτη μέρα για μας και έκτη τους 8ημέρου ξεκίνησε από το Κρίκελο με τερματισμό στον Αθ. Διάκο. Το αστείο της υπόθεσης είναι πως τερματίζεις κατηφορίζοντας κι αυτό σημαίνει ότι σαν καλός ποδηλάτης, έφαγες όλον τον ανήφορό σου για σήμερα, βρέθηκες σχεδόν στην κορυφή  των Βαρδουσίων και αναγκαστικά κατηφορίσες για να βρεθείς στην πέτρινη πλατεία του Αθ. Διάκου, να φας σπιτικό παγωτό και να μπεις στο πρόγραμμα (στήσιμο, πλύσιμο, φαγητό κτλ). Η σημερινή διαδρομή πέρα από όλη την κούραση, μας  προσέφερε και μια μοναδική διάσχιση της Γραμμένης Οξυάς.

Πρώτα χλμ του αγώνα μας

Day 2 Είπαμε περσινοί. Ευχάριστη έκπληξη ήταν η αλλαγή της πορείας σε σχέση με το 2014 περισσότερο βουνό και ακόμα περισσότερο κατηφορικό μονοπάτι. Γρήγορη μέρα με τερματισμό στη Γραβιά. Πιάσαμε πεδιάδα και το προαύλιο του σχολείου – κλειστού γηπέδου μπάσκετ περίμενε, όχι μόνο εμάς, αλλά όσους αθλητές θα λάμβαναν στον αυριανό μονοήμερο αγώνα. Εκεί τελέστηκαν όλα τα γνωστά καθημερινά, απονομές ημέρας, ενημέρωση για την επόμενη κτλ.

Εκκίνηση Αθ. Διάκος

Day 3 Φρέσκα κορμία, ξεκούραστα ξυρισμένα μπουτάκια, καινούργιες φάτσες και ποδήλατα έκαναν παρέλαση σήμερα το πρωί. 1 εκκίνηση 3 διαφορετικοί αγώνες. Πολύ μεγάλη συμμετοχή, μα κανένα άγχος. Από χθες ξέραμε ότι τα πρώτα  20 ατελείωτα χιλιόμετρα θα μας σκαρφαλώσουν 1000 μέτρα και σιγά σιγά θα μας οδηγήσουν στο πολυπόθητο μονοπάτι 22 του Παρνασσού. Και είναι ειρωνεία γιατί όσο σκληρά δούλεψες με το ποδήλατό σου τις προηγούμενες ημέρες, όσο ασπροπρόσωπο κι αν σε έβγαλε σε όλες τις συνθήκες και τα τερέν, τόσο θα το «πούλαγες» για ένα long travel FS προκριμένου να κατέβεις το 22. Πάραυτα downloadάρεις όλα εκείνα τα άρθρα που έχεις διαβάσει στα περιοδικά σχετικά με το τι κάνεις όταν βλέπεις την στροφή, πού πιέζεις το μπροστινό, πού τοποθετείς το σώμα, τι κάνει το πόδι που είναι στην έξοδο της στροφής; Σκέφτεσαι αν έχεις ξεκλειδώσει την ανάρτηση, αν είχες ρυθμίσει το sag, αν αισθάνεσαι πως το χεις κι άλλα τέτοια gravitάδικα, μέχρι να τελειώσει. Από κει ένας λόφος ακόμα και φτάνεις στην πλατεία της Αμφίκλειας όπου ακόμα και τα παϊδάκια έχουμε κρυώσει. Τερματισμός Χέρι χέρι για άλλη μια χρονιά περάσαμε την γραμμή του τερματισμού, πήραμε τις συμμετοχές μας, βγάλαμε φωτογραφίες, γελάσαμε. Εντέλει αυτό που κυνηγούσαμε, και γι αυτό δεν τρέχαμε, είχε έρθει και ήταν το τέλος ενός τριημέρου με καλή παρέα, καλοκαίρι στην Πίνδο να κοιμόμαστε σε σκηνή και να κάνουμε ποδήλατο.

Ο Ανδρέας με τον συναθλητή του

Στα μονοπάτια τις 2ης μέρας

1η μέρα Βαρδούσια

2η μέρα παραπόταμοςτου Μόρνου

2η μέρα με φόντο τα Βαρδούσια

Απονομές 5 ήμερου & 3ήμερου

Σαμαρίνα - Κέρκυρα Day 1

Χάρτης Day 1 

Στης Γκαμήλας την καμπούρα

Διθυραμβική εκδρομή εκτελέστηκε τούτο το καλοκαίρι

Από την κοψιδοκαπνησμένη πλατεία, της Σαμαρίνας, του χωριού που διεκδικεί τον τίτλο του υψομετρικά ψηλότερου στα Βαλκάνια, έβαλα πλώρη για το νησί των Φαιάκων.

Η διαδρομή σχεδιάσηκε με σκοπό να περάσω απο σημεία οπου δεν είχα ξαναβρεθεί. Να γεμίσω με καινούργιες εμπειρίες και εικόνες.

Η κα Ρίζου ήταν αυτή που με αποθανάτισε πριν από την έναρξη του εγχειρήματος και που μου κούνησε το μαντήλι κατηφορίζοντας για την πλατεία.

Προσπέρασα τα ανοιχτά στόματα και κουνιστά κεφάλια της πλατείας και χώθηκα στο δάσος, και τον μοναδικό χωματόδρομο της εκδρομής. Ο δρόμος μέχρι το Δίστρατο προσπερνάει την καταραμένη κοιλάδα "Βάλια Κίρνα", που δυστυχώς ένα κομμάτι έχει καεί σχετικά πρόσφατα.

Ανηφορήζοντας από Διστρατο για Άρματα και Πάδες η επιβλητική κορυφή της Αστράκας δέσποζε αριστερά μου,

Το Δίστρατο πίσω μου

με τα δύο αυτά χωριά να κλέβουν τις ματιές μου, εξαιτίας της προσπάθειας που έχουν κάνει οι κάτοικοί τους, να τα διατηρήσουν όμορφα και περιποιημένα.

Στο Παλιοσέλι έκανα βουτιά υψομετρική, έφτασα στον Αωό και από εκεί άρχισε το ανέβασμα. 9km με 500m υψομετρική, ήταν της Γκαμήλας η καμπούρα περνώντας μέσα από τα χωριά Ηλιοχώρι, Βρυσοχώρι. Στην περιοχή Γυφτόκαμπος έχει στηθεί ένα Σαρακατσάνικο χωριό για να ξυπνάνε οι μνήμες των μεγαλυτέρων και να γεμίζουν γνώσεις οι νεότεροι. Ένα κομμάτι ιστορίας μνήμης και θαυμασμού.

Το παλιό πέτρινο γιοφύρι που περνούσαν τον Αωό

Άρχισε και ο κατήφορος. Στην διαδρομή μου προς το Τσεπέλοβο, η συναυλία ήταν Rock. Αιώνες έχουν περάσει και έχουν αφήσει το στίγμα τους, έχουν σμιλέψει, έχουν χαράξει και έχουν διαβρώσει την πέτρα σχηματίζοντας εντυπωσιακά φυσικά τοπία σε αυτή την πλευρά του βουνού, παροτρύνοντας τον άνθρωπο να κάνει το ίδιο. Με μοναδικό εργαλείο το καλέμι και το σφυρί, κοτρόνες έγιναν έργα τέχνης στα χέρια των μαστόρων των Ζαγοροχωρίων. 

Ένα από τα πολλά και το γιοφύρι του Νούτσου στο τέλος της κατηφοριάς.

Στο βάθος το γιοφύρι του Νούτσου

Ολόκληρη η ελληνική γη είναι μια ταλαιπωρημένη περιοχή γεμάτη αναμνήσεις. Αναμνήσεις που σβήνουν με την πάροδο των χρόνων. Μόνοι σταθεροί πυλώνες της ιστορίας τα μνημεία, που μας θυμίζουν ότι κάποτε υπήρξαν άνθρωποι που έζησαν με αυταπάρνηση, που θυσιάστηκαν, που έκαναν το σωστό, που βοήθησαν τον συνάνθρωπο. Πολλά βρήκα στον δρόμο μου, μέσα σε αυτά ο συχωριανός Μακεδονομάχος Καπταν Αρκούδας.

Το γιοφύρι του Καπταν Αρκούδα

Άλλη μία πολύ συγκινητική περίπτωση.

Με αυτά και μ΄αυτά τελείωσε το βουνό. Έφτασα έξω από τα Ιωάννινα και έκοψα δρόμο μέσα από τα χωριά για να βρεθώ στην παλιά εθνική προς Ηγουμενίτσα. Εύκολα χιλιόμετρα μέχρι Βουτσαρά, όπου και κατασκήνωσα, βάζοντας τέλος σε μια γεμάτη μέρα.

Σαμαρίνα - Κέρκυρα Day 2

Χάρτης Day 2

Μια ανάσα από τα σύνορα, χωρίς ανάσα.

That was nice........σκέφτηκα, πακετάρισα κι έφυγα ακολουθώντας την Π.Ε.Ο. Ιωαννίνων - Ηγουμενίτσας μέχρι Βροσίνα.

Στο σημείο αυτό άφησα τον κεντρικό δρόμο πέρασα έστριψα δεξιά και πέρασα πάνω από τον ποταμό Καλαμά. Παρέα του για μερικά χιλιόμετρα κι αρχίσαμε τον ανήροφο.  

Ένα παράξενο πράγμα αντιμετωπίζω πολύ συχνά στα βουνά, λες και όλοι οι δρόμοι πρέπει να ανεβαίνουν το βουνό κάθετα, να το διασχίζουν παράλληλα, και να το κατεβαίνουν πάλι κάθετα.          Όσο εύκολα και γρήγορα γράφεται αυτή η ιδιαιτερότητα τόσο αργά και βασανιστηκά κατορθώνεται, τουλάχιστον το πρώτο κομμάτι, το κομμάτι της διαδρομής δηλαδή, που με έφερε μια ανάσα από τα σύνορα, χωρίς ανάσα.

Τέρμα ανηφόρα, στην πλατεία του Λιά, έκανα στάση για τοστ και καφέ. Ήξερα πως για σήμερα δεν είχα πολλά χιλιόμετρα να κάνω και ήμουνα πολύ χαλαρός, εφόσον έφυγε και το πιο δύσκολο κομμάτι.

Παρόλαυτα, για κάποιον απροσδιόριστο λόγο, δεν έκανα μια μικρή παράκαμψη να επισκεφτώ το κεφαλοχώρι τον Τσαμαντά και γλίστρησα στην κατηφόρα, στην κατηφόρα και στην κατηφόρα όπου προσπερνούσα γρήγορα όλα τα μικρά χωριά που έβρισκα.

Βρέθηκα πολύ γρήγορα στην Π.Ε.Ο. κι έβαλα πλώρη για Φιλιάτες. Είχα φτάσει πλέον πολύ κοντά και πολύ σύντομα στο τέλος της διαδρομής. Απήχα καμιά 25 χλμ από το πλοίο που θα με μετέφερε στο νησί των Φαιάκων και είχα και 2-3 ώρες μέχρι τον απόπλου. Έστι έκατσα για ακόμα ένα καφεδάκι στην πλατεία.
Όταν μερικές ώρες μετά πάνω στο πλοίο και αφού το ποδηλατικό ταξίδι είχε ουσιαστικά ολοκληρωθεί, παρατήρησα ένα αυτοκόλλητο σε κάποιο σημείο στο κατάστρωμα που ταίριαξε γάντι.

Πελασγία - Όρθυς

 Όρθυς, το βουνό των Τιτάνων…

 

Από την Πελασγία που χρωστάει το όνομά της στους πρώτους κάτοικους της Ελλάδας τους Πελασγούς, στους ανατολικούς πρόποδες του βουνού, με θέα τα στενά μεταξύ Ευβοίας και Φθιώτιδας, άρχισε το σύμπαν να συνωμοτεί θετικά. 

 Εν αρχή ην η φιλοξενία…

Στον ξενώνα της κας Χρύσας "τα πιθάρια" αισθανθήκαμε  όπως και ο αρχαίος ημών πρόγονος, Διογένης, σαν στο σπίτι μας.

 

Αφετέρου η πανέμορφη διαδρομή, που αφετηρία είχε την Πελασγία και ανήφορο μέχρι Μύλους κι ένα δυό χιλιόμετρα ακόμα ασφάλτινη ανηφοριά μέχρι το μοναστήρι του Αγ. Γεωργίου 630 μ. Λίγο πριν την είσοδο του μοναστηριού, ο χωματόδρομος δεξιά, καρτερικά περίμενε να καταβροχθίσει μέχρι και την τελευταία ποσότητα ενέργειας, ανταποδίδοντας όμως σε φυσική ομορφιά και θέα τον Μαλιακό κόλπο. Σε συνάρτηση με το χιονισμένο τοπίο, την ηλιόλουστη μέρα και την καθαρή ατμόσφαιρα η διαδρομή τραβερσάρισε μέχρι το καραούλι που λένε και οι ντόπιοι, ίσως το πιο ψηλό σημείο της βόλτας.

Καραούλι κατηφοριάς, λίγα slalom και ice drifting μέχρι την διασταύρωση με τον πιο κεντρικό χωματόδρομο. Δεξιά και πλώρη για τον οικισμό του   Αγ. Ιωάννη, ενώ από αριστερά έχεις την επιλογή για Βρύναινα ή στο μνημείο πτώσης του αεροσκάφους  C-130 της Π.Α, που έπεσε στην περιοχή το 1991.

Με κατεύθυνση τον Αγ. Ιωάννη συναντάμε και έργα κατασκευής φράγματος τεχνητής λίμνης, ενώ ο χωματόδρομος είναι σε πολύ καλή κατάσταση αφού προορίζεται για άσφαλτος.

Σε μια αριστερή στροφή 4 χιλιόμετρα πρίν τον οικισμό, δεξιά για το εκλησάκι της Αγ. Παρασκευής και από το εκκλησάκι αριστερά για Γαύριανη. Βελανιδιές, δρύες, λάσπες και λασπόλουτρα συνθέτουν το πιο όμορφο όμορφο κομμάτι της διαδρομής έως την Γάυριανη. Dirt is over here! και ευκαιρία τα ασφάλτινα επίπεδα 15χιλόμετρα ώς την Πελασγία, μέσω του Κυπαρισσώνα, να καθαρίσουν λίγο την λάσπη από τα λάστιχα και να εξαφανίσουν τους κραδασμούς από το κορμί.

Straight to heaven. 

Προβολή Πελασγία σε χάρτη μεγαλύτερου μεγέθους

Πήλιο Past years!!!

Από τις πρώτες εκδρομές, που κάναμε παρέα με τον συνωμότη, έγινε τον Απρίλιο του 2006 στο Πήλιο.

Από το λιμάνι του Βόλου, την πρωτεύουσα της Μαγνησίας, άρχισε ο ανήφορος, κατήφορος.

Ανοιξιάτικο, αρωματικό, αναβράζον, καταγάλανο, διάφανο τοπίο (ακόμα και σήμερα) δεν ξεχνιέται με αποκορύφωση την κατασκήνωση στη ερημική (λόγω εποχής) πανέμορφη παραλία της Φακίστρας, που μάλιστα είχε και νερό στον καταρράκτη.

Κατασκήνωση, φωτιά και ξεκούραση, μιας και η επόμενη μέρα ανηφόριζε μέχρις το χιονοδρομικό, απ' όπου πήραμε τον κατήφορο για τον Βόλο.

Ποικίλο_τρόπως

Στο Ποικίλο Όρος περιορίζεται η δράση

 των χωμάτινων της Δυτικής Αττικής

 (Χαϊδάρι, Περιστέρι, Πετρούπολη, Καματερό).

Εποχή σαν κι αυτή που μεσημεράκι δεν έχεις βράσει από την ζέστη και δεν κρύβεσαι κάτω από τις πέτρες είναι η καταλληλότερη για το γυμνό πετρώδες βουνό.

  Ένα αρκετά μεγάλο δίκτυο χωματόδρομων από το Όρος Αιγάλεω έως και την Πάρνηθα προσφέρει υπηρεσίες για όλα τα γούστα. Πέρα από αυτό, μονοπάτια πλέον συμπαθητικά (όποιοι έτρεξαν τον αγώνα ξέρουν) προσθέτουν μια γεύση αδρεναλίνης παρασύροντας τον αναβάτη στην freeride πλευρά της ζωής.

 

Τα μονοπάτια αυτά υπάρχουν προς τιμή του Ποδηλατικού Συλλόγου Οδυσσέας.

Παρά το ύψος του 465μ η θέα αποζημιώνει τον οποιονδήποτε βρεθεί στην ράχη του όρους με σύμμαχο την καθαρή μέρα μπορεί να δει όλη την Αττική, Ελευσίνα, Θριάσιο, Πάρνηθα.