Ο Κωστας Μαρτζεκης γυρναει την Ελλαδα με ενα ποδηλατο

.. είναι το μήνυμα που θα έχει στο πίσω μέρος της μπλούζας του, ο Κώστας Μαρτζέκης σε όλο του το εγχείρημα να γυρίσει την Ελλάδα με το ποδήλατό του.. Την Κυριακή, 25 Ιούλη, με αφετηρία την Θεσσαλονίκη θα ξεκινήσει για να διανύσει 1700 χιλιόμετρα μεταφέροντας μήνυμα αλληλεγγύης και ενότητας, περνώντας από τις 32 πόλεις που θα συναντήσει, για να καταλήξει και πάλι στην γενέτειρα του, έπειτα από 20 μέρες συνεχούς ποδηλασίας…
Στόχο του έχει με αυτό το εγχείρημα να διαδώσει τον ποδηλατικό τουρισμό και να μεταφέρει την ιδέα του BikeRespect σε όλη την Ελλάδα
Το Κώστα Μαρτζέκη τον γνωρίσαμε τον τελευταίο χρόνο ως οδηγό του ποδηλάτου Ταξί (Ταξίλατου). Με την ελπίδα του να δει μια πόλη πιο ανθρώπινη, προσέφερε στους συμπολίτες του, ΔΩΡΕΑΝ βόλτες με το Ταξίλατο και ακολουθούσε τις βόλτες του BikeRespect, με ξεχωριστή συνέπια και αφοσίωση.
Η διαδρομή του Κώστα είναι η εξής:
Θεσσαλονίκη-Έδεσσα-Αμύνταιο- Καστοριά- ΄Αργος Ορεστικό- Κόνιτσα- Ιωάννινα- Άρτα- Αμφιλοχία- Αγρίνιο- Μεσολόγγι- Αντίρριο- Ρίο- Πάτρα- Αμαλιάδα- Πύργος- Κυπαρισσία- Καλαμάτα- Σπάρτη- Ναύπλιο- Αργος- Μυκήνες- Κόρινθος- Μέγαρα- Ελευσίνα- Χαλκίδα (οδική απόσταση 1.218 χλμ) κι από εκεί Πειραιάς-Μυτιλήνη και Αλεξανδρούπολη- Κομοτηνή -Ξάνθη- Καβάλα και Ασπροβάλτα, προτού επιστρέψει στη Θεσσαλονίκη.
Μπορείτε να βοηθήσετε την προσπάθεια του Κώστα, αν τον υποδεχτείτε σε μία από τις παραπάνω πόλεις, προσφέροντάς του κουράγιο και ένα πιάτο φαγητό.
Επικοινωνήστε μαζί του στο 6989062562 για να ενημερωθείτε για την σχετική ώρα διέλευσης από την περιοχή σας και να έρθετε σε συνεννόηση, για να τον υποδεχτείτε με ποδήλατο ή χωρίς. Αυτό θα ήταν μια τεράστια βοήθεια στο εγχείρημα του!
Ελπίζουμε να είστε στον δρόμο του και να τον βοηθήσετε να τα καταφέρει.!
Απο την mailing list του bike respect

Και η ανταπόκριση από την Ελευθερία της Ηπείρου
Στα Γιάννινα έφτασε χθες ο 31χρονος Κώστας Μαρτζέκης, που κάνει το γύρο της Ελλάδας με ποδήλατο
Ποιος έχει ανάγκη τη βενζίνη;
Την ώρα που οι οδηγοί ΙΧ βρίσκονται σε κατάσταση πανικού κυνηγώντας την τελευταία σταγόνα βενζίνης, υπάρχει και κάποιος που δεν αγχώνεται καθόλου. Ο λόγος για τον 31χρονο Κώστα Μαρτζέκη, ο οποίος ξεκίνησε στις 24 Ιουλίου από τη Θεσσαλονίκη να κάνει το γύρο της Ελλάδας με ποδήλατο και χθες, μετά από τέσσερις μέρες, έφτασε στα Γιάννινα.
Στόχος του, όταν ξεκίνησε, ήταν να διανύσει τη διαδρομή σε περίπου 20 ημέρες, με μόλις 300 ευρώ και 60 μπουκάλια νερό.
Βέβαια, στην πορεία φαίνεται πως ο στόχος θα υπερκαλυφθεί, καθώς ο τολμηρός ποδηλάτης από τη Θεσσαλονίκη καλύπτει μεγαλύτερη χιλιομετρική απόσταση απ’ ότι υπολόγιζε και έχει εκμηδενίσει σχεδόν το κόστος.
«Υπολόγιζα να καλύπτω 80 χλμ. την ημέρα, αλλά διανύω απόσταση 130-150 χλμ. Αν τα πράγματα πάνε καλά μπορεί το ταξίδι να βγει λιγότερο από 20 ημέρες», σημείωσε και πρόσθεσε πως χάρη στη φιλοξενία απλών πολιτών στη διαδρομή έχει ξοδεύσει μόνο 17 ευρώ σε 4 ημέρες.
Το ταξίδι είναι αρκετά επίπονο, καθώς απαιτεί μεγάλες αντοχές, τόσο σωματικές, όσο και ψυχικές. Και ήδη ο Κώστας Μαρτζέκης αντιμετώπισε τις πρώτες δυσκολίες στο κομμάτι από την Καστοριά μέχρι τα Γιάννινα, λόγω των μεγάλων υψομετρικών διαφορών.
Το ταξίδι είναι και σε ένα βαθμό επικίνδυνο, λόγω κυρίως των συνθηκών στους ελληνικούς δρόμους, αλλά και των απρόσεκτων οδηγών. Γι’ αυτό ακριβώς το λόγο ο Κώστας επέλεξε να μην κινηθεί σε κλειστούς αυτοκινητοδρόμους, όπως η Εγνατία Οδός, αλλά κυρίως σε παλιές εθνικές οδούς και στο επαρχιακό δίκτυο, όπου ο κυκλοφοριακός φόρτος είναι περιορισμένος και οι ταχύτητες σχετικά μικρές.
Ο στόχος του ταξιδιού του είναι τριπλός. Είναι η πρόκληση να δοκιμάσει τις δυνάμεις του, να δείξει πως με το ποδήλατο μπορείς να διανύσεις χιλιάδες χιλιόμετρα με ελάχιστο κόστος, αλλά κυρίως μέλημά του είναι η προώθηση του λεγόμενου «ποδηλατικού τουρισμού», που στην Ελλάδα είναι ακόμη σχεδόν άγνωστο είδος, αλλά στο εξωτερικό είναι διαδεδομένος ακόμη και μεταξύ ανθρώπων μεγαλύτερων ηλικιών.
«Ο κόσμος που με συναντά στο δρόμο με ρωτά αν είμαι από το εξωτερικό, καθώς του φαίνεται ιδιαίτερα περίεργο να συναντούν έναν ποδηλάτη σε μια εθνική οδό. Στόχος μου είναι να δείξω πως υπάρχει και αυτή η μορφή εναλλακτικού τουρισμού», σημειώνει.
Στο ποδήλατό του μεταφέρει εφόδια βάρους 15 κιλών, μεταξύ των οποίων ξηρά τροφή για έκτακτες ανάγκες, ένα φαρμακείο και τη μικρή σκηνή, στην οποία διανυκτερεύει.
Παρέα του στο ταξίδι είναι και ο φωτογραφικός του φακός, ώστε να αποτυπώσει διάφορες περιοχές της χώρας, σε ένα φωτογραφικό κολάζ-αφιέρωμα για όλη την Ελλάδα.
Το ποδήλατο για τον Κώστα Μαρτζέκη δεν είναι μόνο ένα μέσο για να ταξιδεύει και να γνωρίσει την Ελλάδα, κάνοντας νέους φίλους. Είναι η καθημερινότητα. Στο πλαίσιο της ποδηλατικής ομάδας "BikeRespect", ο 31χρονος Κώστας οδηγεί στη Θεσσαλονίκη την τελευταία διετία το "Ταξίλατο".
Ένα ποδήλατο-ταξί που μεταφέρει τους πολίτες στους δρόμους της συμπρωτεύουσας και μάλιστα χωρίς κόμιστρο. Για όσο διαρκεί το ταξίδι του, το "Ταξίλατο" παραμένει σταθμευμένο.
Η διαδρομή
Ο 31χρονος Κώστας θα διανύσει 1.700 χιλιόμετρα και θα περάσει από τουλάχιστον 33 πόλεις, χωριά και νησιά της Ελλάδας. Θεσσαλονίκη - Έδεσσα - Αμύνταιο - Καστοριά - Άργος Ορεστικό - Κόνιτσα - Γιάννινα - Άρτα - Αμφιλοχία- Αγρίνιο - Μεσολόγγι - Αντίρριο - Ρίο- Πάτρα - Αμαλιάδα - Πύργος - Κυπαρισσία - Καλαμάτα - Σπάρτη - Ναύπλιο - Άργος - Μυκήνες - Κόρινθος - Μέγαρα- Ελευσίνα, και από εκεί Πειραιάς - Μυτιλήνη και Αλεξανδρούπολη - Κομοτηνή -Ξάνθη - Καβάλα και Ασπροβάλτα, προτού επιστρέψει στη Θεσσαλονίκη.
«Επικίνδυνοι οδηγοί, νεκρά ζώα, κρύο, ταλαιπωρία, αλλά και όμορφη φύση», σημειώνει περιγράφοντας τις μέχρι τώρα εμπειρίες του.

«Αφού τα καταφέρνω εγώ, μπορείς και εσύ»

Καλό Ε?

Φεγγάρι στη Ρόδα ΙΙΙ

Φεγγάρι στη Ρόδα ΙΙΙ το παζλ του κόκκινου Υμένα
Ένα παιχνίδι... στα Χανιά με ...πανσέληνο
από τους Ποδηλάτρεις
Και το βίντεο από το περσινό...

Πρώτη βόλτα στα Χανιά

Δευτέρα πρωί και ενώ η πόλη δούλευε... κάποιοι είχαν ρεπό και αποφάσισαν να κάνουν επιτέλους την πρώτη βόλτα - ξεκλείδωμα στην κρήτη.

Ετσι νωρίς το πρωί οι κόκκινες τσαντούλες βγήκαν από την κρυψώνα τους φορτώθηκαν στη σχάρα και όλοι μαζί πήραμε τον κατήφορο για την πόλη των Χανίων και στη συνέχεια για τις παραλίες στα δυτικά της. Η διαδρομή είναι όλη παραλιακή και χωρίς ιδιαίτερες ανηφόρες, μέσα στο τουριστικό κομμάτι του νομού. Περνάει από Αγία Μαρίνα, Πλατανιά, Μάλεμε και καταλήγει στο Κολυμπάρι, στην αρχή της χερσονήσου Σπάθα.
Η ζέστη αρκετή για την εποχή και τα καταλύματα παρατεταγμένα και καλογιαλισμένα ετοιμα να δεχτούν τον καλοκαιρινό τουρισμό. Προς το παρόν επικρατεί η euro-καπί σεζόν και οι ρυθμοί είναι πολύ ήρεμοι, πριν το μεγάλο ντου που θα αλλάξει τα πάντα στην περιοχή.
Τα χρώματα λόγω εποχής πολύ έντονα και τα λουλούδια στα φόρτε τους, η θάλλασσα σκέτος πειρασμός και μια βουτιά επιβάλεται κατα το μεσημέρι.

70 χλμ όλη η βόλτα με την τελευταία ανάβαση από τα χανιά μέσω χαλέπας να λιώνει την γάμπα καταμεσήμερο!
Το ξεκλείδωμα πλέον έγινε...
Viva my Bicycletta










η βόλτα στο bikely.com

Δίρφυ DH

">

Παρνασσός DH

Parnasos
Find more Bike Rides in Αμφίκλει&a,

'>http://

Καλάβρυτα DH

Ήρθε λοιπόν η ώρα να νοιώσουμε και λίγο Ευρωπαίοι!!!

Μια πολύ καλή προσπάθεια έχει αρχίσει να φουντώνει την φαντασία μας. Στο χιονοδρομικό των Καλαβρύτων, έχει αρχίσει το ποδήλατο να παίρνει τα πάνω του, μιας και σου δίνεται η δυνατότητα, να το πάρεις μαζί σου στο lift και να κατέβεις απ΄ όπου μπορείς.
Ακόμα καλύτερη, είναι και μια μικρή διαδρομούλα με κανα δυο burms και 2 αλματάκια που ευκολα και γρήγορα σε κατεβάζουν πάλι στην αφετερεία.



Μαζευτήκαμε, πήγαμε περάσαμε υπέροχα, μα καλυτερότερα, όταν στην προσγείωση ενός άλματος, μπήκε το fun bag και άρχισε το πραγματικό παιχνίδι.

Γεράνια

Επανάληψη μήτηρ πάσης μαθήσεως.

Πάλι με χρόνια με καιρούς πάλι δικιά μας θα ναι. Σκεπτόμενοι την ποδηλατική εκδρομή, που φαντάζει σαν να ΄ναι όνειρο πιά. Κι όμως ήτανε Σάββατο πρωί που ο Γιάννης κι εγώ μαζί καβαλήσαμε παρέα στου Λουτρακίου τη ψυχή. Στα γεράνια δις για μένα johny's η παρθενική πεταλάραμε σε λέω μέχρι και την κορυφή. Με τα πεύκα συντροφιά μας το ρυάκι μουσική κάναμε σου λέω κύκλο που τα βρίσκουν οι τρελοί.

Kelly's Magic

Θυμάμαι ο Ανδρέας μου είχε πει! "Όποιος δεν κάνει πολύ ποδήλατο, προσπαθεί τουλάχιστον να το παίζει ποδηλάτης". Η αλήθεια είναι πως για μία μεγάλη περίοδο, ούτε ποδηλάτης το έπαιζα, ούτε ποδήλατο έκανα. Μια δυο βόλτες όμως ήταν αρκετές για να ξεσκονίστεί η μνήμη , να βράσει το αίμα και να πρηστεί η γάμπα. Σταμάτησα τα τσιγάρα του καφέ, τις μπύρες με το φαγητό με, τις μπύρες με το τσιγάρο, τις μπύρες με την παρέα, με την στεναχώρια, με την μπάλα, γενικά τις μπύρες και άρχισα να μπαίνω πάλι σε ποδηλατική φιλοσοφία. Για να ολοκληρώσω την καινούργια αρχή στον Ποδηλατικό κόσμο, έψαξα να βρώ ένα καλό κίνητρο. Το δεύτερο που μου πέρασε από το μυαλό (το πρώτο ήταν ένα καινούργιο ποδήλατο) ήταν να κάνω το mountainάκι μου καινούργιο, μιας και οι ταχύτητες δεν δούλευαν ήταν και παλιός ο δισκοβραχίονας.

Αρχισα ευθύς αμέσως το λύσιμο και κι πάνω μου ήρθε η έμπνευση. Δεν το περνάω λέω κι ένα ωραίο χρωματάκι να γίνει το ποδήλατο πραγματικά καινούργιο? Έτσι κι έγινε λοιπόν κατσαβίδια, εξολκείς και αλενάκια πήραν μπροστά κα το ποδηταξιδεμένο mountainάκι μου έμεινε σκελετός, φρένα τιμόνι ντίζα σέλας και ρόδες. Όλα τα άλλα πήγαν στην ανακύκλωση. Άρχισε το σερφάρισμα στο internet για τα καινούργια ανταλακτικά. Η απόφαση ήταν περισσότερο πρακτική. Αποφάσισα να φορέσω την σειρά SLX μιας που είναι αξιοπρεπέστατη και στην τιμή και σε αντοχή. Πάνω στην αναζήτηση των ανταλακτικών και συνεπαρμένοσ από τα πολλά όμορφα γκατζετάκια που έβλεπα στο internet, ήρθε κι άλλη ιδέα. Μαύρο-Χρυσό. Αυτό είπα θα είναι το χρώμα του ποδηλάτου.

Βρήκα λοιπόν πως μια χρυσή μεσαία τριβή, χρυσό σφηχτήρα σέλας και QR αποφάσισα και που θα είναι το ποδήλατο χρυσό και που μάυρο και στρώθηκα στην δουλειά. Άρχισε λοιπόν το βάξιμο. Πρώτη έπεσε διαβρωτικό χρώματος. Τρίξιμο στα σημεία και στρώσιμο με αστάρι αλουμινίου.

Πάλι τρίξιμο. Αφού ξανακρεμάστηκε άρχισε το βάψιμο.Μαύρο, χρυσό σπρέι, σακούλες και χαρτοταινία, αγκάλιασαν πολάκις το σκελετό για να επιτευχθεί όσο το δυνατόν το καλύτερο αποτέλεσμα. Όταν ο σκελετός τελείωσε, έβγαλα την στολή του μπογιατζή και φόρεσα αυτή του μηχανικού, για να πιάσω πάλυ τα κατσαβίδια τους κόφτες και τους εξολκείς,

για να γίνει αυτό που βλέπετε παρακάτω.

Ο γύρος του κόσμου σε 80 μέρες!!!

Γάλλος αθλητικογράφος έκανε το γύρο του κόσμου σε 80 ημέρες, πραγματώνοντας το φανταστικό ταξίδι του Ιουλίου Βερν...

O 37χρονος Γάλλος αθλητικογράφος και φανατικός ποδηλάτης Γκιγιόμ Πρεμπουά είχε εδώ και χρόνια μόνο μία σκέψη στο μυαλό. Να πραγματοποιήσει ένα ταξίδι το οποίο υπήρχε μόνο στη φαντασία του Ιουλίου Βερν: τον γύρο του κόσμου σε 80 ημέρες. Η μόνη διαφορά θα ήταν ότι ο σύγχρονος «Φιλέας Φογκ» θα ακολουθούσε τα ίχνη του ινδάλματός του πάνω σε ένα ποδήλατο. Τελικά τα κατάφερε.
Επέστρεψε στο Παρίσι, έχοντας διασχίσει την Ευρώπη, την Ινδία, την Αυστραλία και τη Βόρεια Αμερική. Πήρε μολύβι και χαρτί. Μέσα από τις σελίδες της γαλλικής εφημερίδας «Le Μonde», η οποία δημοσίευε καθημερινώς το «ημερολόγιο ποδηλάτου», ο κ. Πρεμπουά απηύθυνε ανοιχτή επιστολή στον ήρωα του Ιουλίου Βερν: «Αγαπητέ Φιλέα, με ικανοποίηση σας ανακοινώνω ότι ολοκλήρωσα τον γύρο του κόσμου σε 80 ημέρες με ποδήλατο στις 25 Σεπτεμβρίου 2009, στις 16.40 ακριβώς. Ναι, έζησα την ίδια τρελή πρόκληση με εσάς, διανύοντας 13.156 χιλιόμετρα στον όμορφο πλανήτη μας με τον εξής καταμερισμό: 69 διαδρομές (ημερήσιος μέσος όρος ποδηλασίας 190,6 χλμ.), πέντε ημέρες ανάπαυσης και έξι ημέρες για τις ενδιάμεσες μετακινήσεις. Επιτρέψτε μου να υπογραμμίσω το εξής: Μιλάμε πολύ για την οικολογία στις ημέρες μας, αλλά οι μόνοι που δεν ρυπαίνουν, οι ποδηλάτες, δεν γίνονται καθόλου σεβαστοί. Δεν είναι παράξενο;

http://www.sigmalive.com

Tour de Tourk!!! 25/6/09 - 5/7/09

Η φετινή μας καλοκαιρινή περιπέτεια έμελλε να λέγεται Tour de Tourk.
Μετά από μια βδομάδα με τις κλασικές ετοιμασίες (ρούχα, τρόφιμα, ποδηλατικά, φωτογραφικά και μουσικές), φτάσαμε την παρασκευή στην Αλεξανδρούπολη, άλλοι με αμάξι και άλλοι με λεωφορείο. Αφού βολευτήκαμε εκεί το βράδυ (Να ναι καλά ο Γρηγόρης και ο Κώστας ) την επόμενη το πρωί με 3 ποδήλατα φορτωμένα στο punto φτάσαμε στις 10 περίπου στα Ελληνοτουρκικά σύνορα, στους Κήπους.



Περάσαμε από την μπλε... στην κόκκινη γέφυρα και το ταξίδι μας άρχισε!!!
Ξεκινήσαμε πετάλι στις 10:30 και ακολουθώντας το κεντρικό διανύσαμε γρήγορα τα πρώτα χλμ. Και να σου το πρώτο φούιτ...από τον συνήθη ύποπτο Νικόλαο...μόλις στα 15 χλμ...(δεν θυμάμαι πόσα ακόμα...) Το τοπίο γύρω αγροτικό και στρίβοντας προς τα χωριά ακόμα φτωχότερο. Αυτό που αντικρίσαμε πάντως με την ευρωπαϊκή Τουρκία ήταν μεγάλη φτώχεια, οδικό δίκτυο σε κακή κατάσταση και αγροτικά μέσα παλαιών δεκαετιών.
Αν και οι εικόνες και η επαφή με τα χωριά ήταν καλή εμπειρία, η παράκαμψη αυτή αποδείχτηκε πολύ χρονοβόρα και ένας μεγάλος κύκλος, έτσι αποφασίσαμε αυτό να μην επαναληφθεί.


Αφού καταφέραμε και βγήκαμε ξανά στον κεντρικό πεταλάραμε με ντάλα ήλιο για να κερδίσουμε το χαμένο χρόνο, και κατά τις 4, αναψοκοκκινισμένοι αράξαμε σε ένα κιόσκι δίπλα σε βενζινάδικο για φαΐ, ξεκούραση και ξάπλα...


Δύο ώρες μετά ξεκινήσαμε και πάλι το πετάλι, αυτή τη φορά ανηφορικά μέσα σε υπέροχο πευκοδάσος που στο τελείωμα του αντικρίσαμε την χερσόνησο των Δαρδανελίων και τη θάλασσα. Συνεχής κατήφορος και μία μεγάλη ευθεία μας έφεραν κατά το σούρουπο μετά από 91 χλμ. σε μία παραλία όπου στρώσαμε το σεντόνι μας και μαγειρέψαμε το φαγάκι μας. Εκεί βγάλαμε το πρώτο μας βράδυ με την παρέα ενός καλοσυνάτου Τούρκου, με τον οποίο δεν μπορούσαμε να συνεννοηθούμε στο ελάχιστο...τα κορόμηλα πάντως που μας πρόσφερε ήταν υπέροχα!


Το πρωί και αφού μαζευτήκαμε και πλυθήκαμε στην πρώτη βρύση που συναντήσαμε, πήραμε το δρόμο για το λιμάνι που θα μας έστελνε απέναντι στην Ασία! Η διαδρομή όλη πάνω στη χερσόνησο, σε ένα πιο τουριστικό τοπίο με εξοχικά και καλύτερο δρόμο. Απέναντι μας η Ασία και τα καράβια, άλλα να φεύγουν προς το Αιγαίο και άλλα προς την Κωνσταντινούπολη. Το τοπίο με εναλλαγές ανάμεσα σε δασάκια και αγρούς αλλά πάντα κοντά σε θάλασσα. Μετά από 70 χλμ. φορτώσαμε τις μπιτσικλέτες μας στο φέρι και περάσαμε απέναντι στο Canakkale(Τσανάκαλε), βολτάραμε στην όμορφη παραλία του και αράξαμε μαζί με πολύ κόσμο στο μεγάλο του πάρκο, όπου μία κυρία μας κέρασε σαρμαδάκια σε ένα ταπεράκι.



Βλέποντας την ώρα να περνάει αποφασίσαμε να βγούμε απ' την πόλη και να βρούμε κάμπινγκ για τη νύχτα μας, έλα όμως που κάμπινγκ δεν βρίσκαμε και τελικά μετά από 20 χλμ (πως τα κάναμε χαμπάρι δεν πήραμε) σταματήσαμε σε ένα μαγαζάκι για την πρώτη απόλυτη εμπειρία του ταξιδιού μας... την πρώτη μας παγωμένη Εφές!!! με θέα τον ήλιο να δύει στα στενά των Δαρδανελίων. Ήπιαμε και την δεύτερη παρτίδα και για να μην ξεμείνουμε εκεί...φύγαμε τραγουδώντας και μείναμε κλασικά στα κουτουρού...



Το τελείωμα της προηγούμενης μέρας μας έφερε σε έναν χωματόδρομο με αμφίβολο προορισμό την Τροία, αλλά και την πιθανότητα αδιεξόδου. Ευτυχώς μετά από άλλα 20 χλμ ανακαλύψαμε κι εμείς με τη σειρά μας την αρχαία Τροία... τριγυρίσαμε και θαυμάσαμε τα τοίχοι και τα σοκάκια της και ξεκινήσαμε το δρόμο μας πάλι για το νότο. Θέλοντας να κόψουμε δρόμο και όχι να γυρίσουμε στον κεντρικό στην ενδοχώρα μπλεχτήκαμε σε κάτι χωράφια και περάσαμε από ρέματα και κανάλια... για να βρεθούμε ευτυχώς σε χωριό και σε άσφαλτο με επιτυχία! Η διαδρομή μας επαρχιακή σε τοπία ξανά αγροτικά, αλλά με πάρα πολλά αρχαία στα χωράφια και δίπλα στο δρόμο παρατημένα... μας οδήγησε το μεσημέρι στην Λάρισσα, και σε μία cult...παραλία της όπου κάναμε το πρώτο μας ολοκληρωμένο μπάνιο και με ντουζιέρα παρακαλώ!


Η απογευματινή μας πορεία έγινε ανηφορική και μετά από πολλά χλμ έχοντας στα δεξιά μας την παρέα της Μυτιλήνης, κατέληξε στο Άσσος, αρχαία πόλη που έζησε ο Αριστοτέλης με μεγάλο φρούριο, χτισμένη σε απότομο ύψωμα πάνω από τη θάλασσα.
Πιάνοντας η νύχτα αποφασίσαμε να πάρουμε την απότομη κατηφόρα και να καταλήξουμε σε ένα γραφικότατο και πανέμορφο μέρος με παλιά πέτρινα κτήρια και σοκάκια, άκρως τουριστικό πλέον. Εκεί μείναμε σε κάμπινγκ και φρεσκαριστήκαμε αραχτοί σε μεγάλη σκηνή με κρεβάτια μέσα.


Την επόμενη μέρα με ένα καλό ζέσταμα νωρίς νωρίς στην ανηφόρα από την παραλία για πάνω, ξεκινήσαμε για το Edremit, περνώντας από όμορφα παραλιακά μέρη δίπλα στο πράσινο γεμάτο κάμπινγκ. Καθώς μεσημέριαζε το τοπίο γινόταν πιο κοσμοπολίτικο και έτσι η στάση μας έγινε σε μία παραλία με πολύ κόσμο. Αφού ξεκουραστήκαμε και φάγαμε βάλαμε σαν στόχο να μείνουμε στο Αϊβαλί κι έτσι το απογευματινό πετάλι πήρε φωτιά για να προλάβουμε.


Στο Αϊβαλί μπήκαμε με τη δύση του ηλίου και αφού ρωτήσαμε για κάμπινγκ βρήκαμε το καλύτερο...! Hacuna Matata πάνω στο λόφο!!! Εκεί γνωρίσαμε τον international Abdul... από το Μαρόκο που καταλάβαινε τα πάντα...δηλαδή τίποτα! Το βράδυ αν και κουρασμένοι κάναμε βόλτα στα σοκάκια του Αιβαλή... στις Ελληνικές Κυδωνιές με τα ελληνικά ακόμα σπίτια...

Το πρωί τρώμε το πρωινό του Abdul και αποφασίζουμε να αράξουμε εκεί μέχρι το απόγευμα.
Κάναμε το μπανάκι μας στη θάλασσα, μαγειρέψαμε το φαγάκι μας και μετά ο καθείς από μια σκιά και σβήσιμο οι μηχανές... μέχρι τις 5 που ανεβήκαμε πάλι στις μπιτσικλέτες μας για να κάνουμε στα γρήγορα 80 χλμ. μέχρι το βράδυ. Κατάληξη μας το Γύνειον, μία παραλιακή τοποθεσία με αρκετό κόσμο, λόγω πανηγυριού. Για να φτάσουμε εκεί βέβαια περάσαμε μέσα από αγροτικές περιοχές και πολύ εθνική οδό. Μας πήρε το σκοτάδι στο δρόμο και έτσι στο Γύνειο δεν μπορούσαμε να βρούμε μέρος για ύπνο...τελικά καταλήξαμε κάπου στο άγνωστο μέσα στα στάχυα.


Ξυπνήσαμε νωρίς το πρωί και είδαμε ότι μας χώριζαν 66 χλμ. από τη Σμύρνη, έτσι βάλαμε τα δυνατά μας να είμαστε εκεί το μεσημέρι πριν την κλασική μας στάση. Τα κεφάλια κάτω, όλα περνούσαν γρήγορα δίπλα μας και αφού ανενόχλητοι πεταλάραμε στο ένα ρεύμα της εθνικής λόγω έργων φτάσαμε στη Μενεμένη, κλασική επαρχιακή πόλη. Στο δρόμο ξαποστάσαμε σε ένα σταθμό κάτι σαν χωροφυλακής... όπου μας κέρασαν αναψυκτικά και ευχές και φτάσαμε στα περίχωρα της Σμύρνης όπου επικρατούσε ο πανικός! Κάτι που το περιμέναμε και είναι κλασικό και ίδιο σε όλες τις τεράστιες μεγαλουπόλεις του κόσμου. Σταυρoκοπηθήκαμε και κάναμε το κλασικό πλέον... ντου για να φτάσουμε σε κάποιο πάρκο ή όπου είναι εφικτό να σταματήσεις...( το όλο σκηνικό είναι σαν να είσαι στον Κηφισό με το ποδήλατο...!!!)


Η Σμύρνη απλώνεται μέσα σε ένα τεράστιο κόλπο που περικλείεται από χαμηλά βουνά, είναι δηλαδή αμφιθεατρική η εικόνα της. Πραγματικά μία όμορφη μεγαλούπολη, όσο όμορφη μπορεί να είναι τέλος πάντων στις μέρες μας...
Στις 3 λοιπόν το μεσημέρι και αφού ανακαλύψαμε ότι υπήρχαν αστικές θαλάσσιες συγκοινωνίες, πήραμε το καραβάκι για το κέντρο της Σμύρνης, ζώντας και αυτή την εμπειρία.
Αφού τριγυρίσαμε στο απέραντο κέντρο, βρήκαμε ένα ξενοδοχείο στα μέτρα μας και παρκάραμε τις μπιτσικλέτες και τα κορμιά μας. Η απόφαση ομόφωνη αφού ο χρόνος μας έπαιρνε, να μείνουμε για ρέκλα εκεί 2 μέρες και μετά να κατηφορίσουμε τα τελευταία χλμ. για Κουσάντασι.
Η ρέκλα λοιπόν περιελάμβανε βόλτες, φαί και Εφές! ο συνδυασμός που στη Σμύρνη ήταν ότι καλύτερο. Επειδή για αυτές τις 2 μέρες πρέπει να γράφω άλλες 2...( και καλά) σταματώ εδώ.



Σάββατο πρωί ξεκίνησε η τελευταία μέρα στο πετάλι στην Τουρκία προσπαθώντας , ευτυχώς εύκολα , να βγούμε από την Σμύρνη και αφού περάσαμε ένα από τα αεροδρόμια της βγήκαμε στο δρόμο πάλι. Ευθεία γενικά η διαδρομή, μας πέρασε κοντά από μια λίμνη για να μας βγάλει στη θάλασσα ξανά, όπου και αράξαμε για μπανάκι και ξεκούραση.



Πεταλάροντας παραλιακά φτάσαμε έξω από το Κουσάντασι και στρίψαμε για την αρχαία Έφεσο, με το τεράστιο θέατρο της και τα αξιόλογα μνημεία της. Τελικά με κόντρα άνεμο και πριν το σούρουπο καταλήξαμε στο τέρμα μας, στο κοσμοπολίτικο και σύγχρονο Κουσάντασι απέναντι ακριβώς από τη Σάμο.

Τα κοντέρ μας έδειχναν περίπου 650 χλμ. και το ταξίδι μας έφτανε στο τέλος του με όνειρα και σκέψεις για συνέχεια του χρόνου...

Υ.Γ. Το πάρτι στο Κουσάντασι ήταν άλλο πράμα...


Άντε Μόρτηδες και Σπόρτηδες πάμε για άλλα πάλι!!!

Το ταξίδι μας στο bikely.